همسایه های موجود فعلی. هم اکنون نیازمند ماندن سبزتان هستیم.
با تشکر .
همسایه پاییزی.

گاهی وقتها فراموش می کنم ، دنیا قرار نیست (کلید اسرار) باشه تا هرکسی که به تو بدی کرد بره زیر تریلی هجده چرخ و منفجر بشه تا به سزای اعمل بدش برسه...

گاهی فراموش می کنم قرار نیست هر کس خوبی کرد جواب خوبیاشو بگیره. ممکنه یه عده تو این دنیا آدمیت نکنن ولی خدا یه عالمه حال بده بهشون و قدم به قدم باهاشون کنار بیاد. 

بیتا می گه خودتو با بقیه مقایسه می کنی. به همین خاطر عذاب می کشی از نتایج این قیاس مع الفارق!! 

حالم بده. خسته ام. چند وقتیه احساس فشردگی روحی می کنم سر کارم. وقتی تک تک عناصر کاری برات غیر قابل تحمل بشن و نتیجه ای جز فرسودگی روح و روان و جسم آدم نداشته باشند شاید هجرت بهترین راه باشه. نمی دونم...

خدایا مثل همیشه کمک.

پاییز خیس دووووووووووووووووووست دارم.

خدایا مرسی.

وقتی که آدمیزاد در ماه رمضان ۲۶ سالگی اش پیر شده باشد مسلما علائمی دارد.

مثلا اینکه با یک روز پیشواز رفتن که در آن همه عالم و آدم چیز می خورند و تو مجبوری خوردنشان را فقط نگاه کنی معده محترم از خودش بی جنبه بازی در بیاورد و فردای آن روز که همه جماعت (لااقل در ظاهر) چیزی نمی خورند ، تو مجبوری با حسرت نگاهشان کنی و آه بکشی که ای کاش می توانستی روزه بگیری. آه بکشی که کاش حداقل آن یک روز را الکی پیشواز نمی رفتی که امسال آن یک روز شد پیشواز عید فطر کلا!

روزه که نباشی لااقل شواهد و قرائن که باید شبیه ماه رمضان باشد که تو را ببرد توی جو و به مقدار متنابهی آدم را معنوی کند.

ولی وقتی سی دی قرآن شاطری مادر گرامی که هر سال همین جوری خروار خروار خاطره و احساسات معنوی پخش می کرد توی خانه، خراب شود و مادر مجبور باشد آرام قرآن را زمزمه کند دیگر هیچ حسی نمی ماند برای قرآنی بودن.

دم اذان هم که قاریان (جسارتا) بد صدا و بی احساس ، ربنای مصنوعی بخوانند توی تلویزیون دیگر همه چیز دست به دست هم می دهند که گند بزنند توی حال عرفانی ات.

امسال هیچ چیزش شبیه ماه رمضان نبود. بغضی هم نبود. حس و حالی هم، معرفتی هم ...

* همسایه کویری هم کوچ کرد . هر کجا هست خدا به سلامت داردش.   

چند وقت پيش توي وبلاگ همسايه نوشتم داريم پير مي شويم...

اين روزها فكر مي كنم  عمرمان هر روز و هر سال با سرعت بيشتري پيش مي رود و كم كم داريم سرازير مي شويم توي سطل زباله دنيا !

هر سال كه مي گذرد بيشتر مي فهمم بزرگ مي شويم ، عوض مي شويم.

كم كم تبديل مي شوي به مجسمه يخي. ديگران جلوي چشمت كه نباشند اول تاريخ تولدشان را فراموش مي كني ، بعد شماره تلفن شان را ،‌كم كم قيافه شان و بعد از مدتي كه برسد هرگونه ارتباط قبلي را با آنها انكار مي كني از بس كه توي دنياي جديد خودت غرق شده اي! اصلا زماني مي رسد كه تو باور نمي كني هماني نيستي كه قبلا بوده اي. با همان خصوصيات اخلاقي و دلبستگي ها. كسي كه ارزشمند ترين چيزهايش توي دنيا وبلاگي بود با يك عالمه آدم بيكار و پايه ، يك عدد همراه از نوع اول ! كه روز و شبش را با ميس كال و پيامك هاي دوست داشتني اش سر مي كرد ، و ياهوي خندان با آن لبخند مليح اش كه دل آدم را مي بُرد براي گفتمان هاي نصف شبانه با رفيق ها و بر و بچ ، حالا تبديل به كسي شده كه حتي نمي داند خط دوستش مدتهاست عوض شده و از شدت بي خبري در جهل مركب به سر مي برد. وبلاگش يك گوشه دنياي مجازي دارد خاك مي خورد و كم كم اسم فاميا دوستهايش را هم دارد فراموش مي كند...

آدميزاد است ديگر. هر روز تكامل پيدا مي كند و دچار دگرديسي مي شود.

با همه اين حرفها هنوز خوشحالم كه تك و توك بهانه هايي هست كه من را وصل مي كند به تنها ٢ دوست باقي مانده ام توي اين دنيا . كه با يكي هر از گاهي حرف بزنم و او حرف بزند و غصه ها و دغدغده هايمان را شريك شويم، و با ديگري سالي دو بار برويم جاهاي خوب و تجديد خاطره كنيم.